Als je weet dat je doodgaat…

Als je weet dat je doodgaat, maar niet wanneer, dan kunnen er toch nog wondertjes gebeuren. Ik leef inmiddels bijna elf jaar met beenmergkanker. In 2015 was de prognose duidelijk en confronterend: gemiddeld zeven jaar. Na zware behandelingen en intense fases kom je op een punt waarop je beseft dat je in je laatste levensfase bent beland. Een fase waarin de dood niet meer iets vaags is, maar steeds dichterbij voelt.

En toch.

Op dit moment neem ik deel aan een studie die, wonderbaarlijk genoeg, aanslaat. Ik voel me beter dan in de jaren daarvoor. Niet genezen, maar wel weer meer levend.

Al die jaren had ik een diep verlangen om ooit een retraite mee te mogen maken. Maar ik durfde het niet. Ik dacht dat ik niet zou kunnen meekomen (fysiek en mentaal) met een groep gezonde mensen. Niet mee kunnen doen, dromen of praten over toekomstplannen, over later. Mijn wereld voelde te anders.

Totdat ik las over Stichting Circle of Hope.

Dit was precies waar ik naar zocht. Waar ik behoefte aan had, zonder dat ik het zelf goed onder woorden kon brengen. Even uit je eigen (zieke) wereld stappen, samen met gelijkgestemden. Mensen die begrijpen wat het is om te leven met eindigheid.

In november mocht ik deelnemen aan de retraite. En eerlijk, de beleving overtrof al mijn verwachtingen. Het begint al bij de locatie: de Beekse Bergen. De natuur, de dieren, de ruimte, alles ademt rust. Vervolgens het ontvangst in de lodge door Linda en Brian. Warmer kan bijna niet. Ik voelde me meteen welkom, meteen thuis. Het was oké, precies zoals ik ben.

Natuurlijk was het spannend om de andere deelnemers te ontmoeten. Maar na de eerste kennismaking in een kring was het ijs gebroken. Wat overbleef was verbinding. Liefde voor het leven. Gedeelde pijn en onzekerheid. En vooral herkenning. Dat moment was de voedingsbodem voor een paar intens mooie en bijzondere dagen.

En het mooiste: niets moest, alles mocht.

Het programma bood ruimte voor iedereen. Voor diepe gesprekken, workshops, meditaties, muziek, stilte, de natuur, de dieren, het samen zijn en het samen voelen. En niet te vergeten het uitzonderlijk lekkere eten, met zoveel liefde bereid door Jolijn en Zjoske die de hele dag hun aandacht en zorg in elke maaltijd legden. Dat proefde je. Letterlijk.

Ik voelde me als een prinses. Zo verwend. Een genot om even niets te hoeven, maar gewoon te mogen zijn. Om me bewust te worden van al het moois om ons heen. Om te ervaren dat je, zelfs wanneer je weet dat je in je laatste levensfase zit, nog steeds intens kunt genieten. Van mensen. Van liefde. Van het leven zelf.

En dat gun ik iedereen die, net als ik, geen negentig jaar zal worden. Iedereen die moet leren leven met het besef dat afscheid te vroeg komt. Dat dierbaren achtergelaten zullen worden. Juist voor die mensen is zo’n retraite geen luxe, maar een levensbehoefte.

De begeleiding van Linda en Brian was hierin onmisbaar. Hun professionaliteit, aanwezigheid, hun aandacht, de gesprekken, zowel in de groep als één-op-één, maakten deze week veilig, verdiepend en helend. Eigenlijk onbetaalbaar. En toch maken zij dit mogelijk, via deze uitzonderlijk mooie stichting.

Ik hoop dan ook uit het diepst van mijn hart dat nog heel veel ongeneeslijk zieke mensen dit mogen ervaren. Dat zij, net als ik, even mogen thuiskomen. In zichzelf. In het leven.