Dat is de samenvatting van de week die ik heb mogen beleven op de Beekse Bergen. Het is zoveel meer geweest dan een weekje eruit. Mezelf gunnen verbinding te zoeken, voor me te laten zorgen, mijzelf te laten zien én gezien te worden. Het heerlijke eten mis ik nu, twee maand verder, nog steeds.

De ziektebeelden van ons allemaal waren heel verschillend en toch konden we elkaar met heel weinig woorden vinden in de gevoelens erachter. De angst en het verdriet, maar zeer zeker de vechtlust van ons allemaal.

De groep vrijwilligers die met ons mee waren, daar maak ik een diepe buiging voor. Zij hebben ons ondergedompeld in liefde, aandacht en zorg. Het gouden randje was de laatste avond, vol muziek en gezelligheid. Het was een week om nooit meer te vergeten en ik weet zeker dat het me door moeilijke momenten zal trekken.

Liefs, Stef